|
Baraka to
starodawne słowo Sufich – mistyków muzułmańskich.
Oznacza błogosławieństwo, oddech, esencję życia, od
której rozpoczyna się ewolucja.
Film zdobył między innymi nagrodę FIPRESCI
(międzynarodowej krytyki filmowej) dla Najlepszego Filmu
na Międzynarodowym festiwalu Filmowym w Montrealu.
„Baraka” to rodzaj niewerbalnej filmowej refleksji,
próba pokazania naszej planety odkrywająca naturalne
piękno różnych miejsc świata, ukazująca stan ludzkiej
duchowości. „Baraka” pokazuje cud narodzin, życia i
śmierci, a także skłonnośċ ludzi do samodestrukcji.
Zdaniem reżysera filmu, Rona Fricke, to podróż
prowadząca przez ponowne odkrywanie Ziemi, przez
zanurzenie się w naturze, w historii, ludzkim umyśle, aż
po dążenie do sfery nieskończoności.
Producent filmu, Mark Magidson, poproszony o opisanie
tego filmu, mówił: „Baraka” pokazuje różnorodność, z
jaką ludzie pojmują duchowość, religię, życie i śmierć.
Naszym celem było pokazanie widzowi świata z innej,
bardziej duchowej strony. Brak dialogów i komentarza był
zamierzony – chcieliśmy pozostawić miejsce na własne
przemyślenia, chcieliśmy by widz pozwolił się prowadziċ
przez muzykę i obraz. Wszystko, co znalazło się w tym
filmie, zostało pomyślane tak, aby pokazać wszelkie
możliwe życiowe doświadczenia widziane z góry,
całościowo.
Produkcja „Baraki” trwała trzy lata, sama, niezwykle
intensywna, realizacja zdjęć w 24 miejscach na Ziemi
zajęła 14 miesięcy. Obraz jest tak zmienny i różnorodny,
jak samo życie. Od przygnębiającej brzydoty palących się
szybów naftowych w Kuwejcie po kontemplacyjne piękno
samotnego tybetańskiego mnicha. Od ciekawskiego
spojrzenia chłopca z plemienia Kayapo, zapuszczającego
się w głąb dżungli, do zimnego wzroku uzbrojonych
kambodżańskich żołnierzy strzegących magazynów broni.
opr. EWA
|
