|
Wszystko zaczęło się w 1921 roku, gdy mały Krzyś Robin
Milne dostał w prezencie urodzinowym misia o imieniu
Edward. Przez kolejnych kilka lat kolekcja jego
pluszowych zabawek rosła. Pojawiły się dwa kangury,
prosiaczek i tygrys. Sowa i królik to wynik inspiracji
zwierzętami żyjącymi w pobliżu farmy rodziny Milne, we
wschodnim Sussex. Kiedy Krzyś skończył cztery lata,
wybrał się na wycieczkę do londyńskiego ZOO, gdzie
bardzo zaprzyjaźnił się z kanadyjskim czarnym
niedźwiedziem o imieniu Kubuś. Ta fascynacja
zainspirowała jego ojca, znanego scenarzystę i
dziennikarza A.A. Milne’a, do stworzenia w serii
opowiadań wspaniałego świata. Książki zaczął pisać za
namową żony Daphne. 24 grudnia 1925 roku pierwszą
historyjkę o Kubusiu Puchatku opublikowała londyńska
gazeta „London Evening News”. Historyjka miała opisowy
tytuł: „W której poznajemy się z Kubusiem Puchatkiem i z
pszczołami i tu zaczyna się opowiadanie”. Opowiadanko
zyskało tak wielki oddźwięk, że już następnego dnia
pojawiło się w radiu BBC jako słuchowisko.
Milne, który urodził się w 1882 roku, a zmarł w 1956,
był jednym z najpopularniejszych brytyjskich
dramaturgów. Przez wiele lat zajmował się także pisaniem
humorystycznych historyjek dla „Punch Magazine”, gdzie
pracował jako asystent wydawcy. Milne napisał „Kubusia
Puchatka” przede wszystkim po to, by rozbawić siebie i
swojego synka. Tak naprawdę, na co dzień zajmował się
komentowaniem polityki zagranicznej i stosunków
międzynarodowych. Przygotowywał również zagadki i
opisywał piękno dzieciństwa.
Milne napisał dwie książki o Kubusiu: „Kubusia Puchatka”
w 1926 roku i „Chatkę Puchatka” w 1928. Obie książeczki
były przepięknie ilustrowane przez znanego artystę E.H.
Sheparda. Ten sam zespół pracował później nad kolejnymi
publikacjami – „When we were very young” z 1924 i „Now
we are six” z 1927 roku.
Wiele miejsc ukazanych w książce to odbicie prawdziwych
plenerów, znajdujących się w okolicach domu autora we
wschodnim Sussex w Anglii. Książkowy Las był
zainspirowany przez Ashdown Forest.
Według największego puchatkowego autorytetu, prawdziwego
znawcy tematu, Petera Dennisa, Milne nie oparł postaci
Tygryska na tygrysie, lecz raczej na czarnym psie
spanielu o imieniu Chum. Chum zajmował się głównie
brykaniem i wskakiwaniem na wszystko, w związku z czym
powodował poważne straty w domu swoich właścicieli.
Tygrysek pojawia się w zaledwie trzech z dwudziestu
kubusiowych historyjek i to dopiero od 1928 roku.
Prawdziwy Krzyś Robin zmarł 20 kwietnia 1996 roku. Na
kilka lat przed śmiercią bardzo aktywnie zaangażował się
w walkę o uratowanie terenów leśnych w miejscu, gdzie
spędził dzieciństwo i które tak bardzo zainspirowało
jego ojca.
Wytwórnia Walta Disneya kupiła prawa do książek o
Puchatku w 1961 roku. Pierwszy raz Kubuś pojawił się w
disneyowskiej produkcji w 1966 roku w filmie „Kubuś i
Drzewo Miodu”. Po raz drugi – w 1968 roku, w filmie
nagrodzonym Oscarem w kategorii „najlepsza animacja
krótkometrażowa”: „Winnie the Pooh and the Blustery Day”.
Sześć lat później przemiły miś powrócił na duży ekran w
filmie „Kubuś i Tygrysek”, otrzymując kolejną nominację
do Oscara. Trzy pierwsze krótkie filmy zostały następnie
połączone, by w 1977 roku pojawić się na ekranach jako
film „Many Adventures of Winnie the Pooh”. Kolejna
odsłona disneyowskiego Kubusia pojawiła się w kinach w
1983 roku w filmie „Kubuś i Dzień Kłapouchego”.
W telewizji przyjaciele ze Stuwiekowego Lasu są od wielu
lat regularnymi gośćmi, m.in. jako bohaterowie
wieloodcinkowego i niezmiennie popularnego serialu „Nowe
przygody Kubusia”. Powstało także mnóstwo odcinków
specjalnych i wydań edukacyjnych tego serialu. W kinie
sympatycznych bohaterów ujrzymy znów już 4 lutego, za
sprawą Forum Film Poland.
Najnowszy film o Kubusiu trwa 68 minut, a polskie dzieci
będą mogły zobaczyć go w kinach jako pierwsze na
świecie.
powrót do strony filmu
z mat. dystrybutora
opr. EWA
|
