|
Pod koniec I
wieku, uczeń Jan opowiedział historię Jezusa Chrystusa i
Jego sporów ze starszyzną żydowską. Ewangelia św. Jana
została spisana na podstawie wspomnień jego zaufanych
uczniów, prawdopodobnie po upływie dwóch pokoleń po
ukrzyżowaniu Jezusa Chrystusa. „Ewangelia” jest nazwą
nadaną wczesnym relacjom z życia Jezusa, jego nauki i
działalności. Nowy Testament zawiera cztery ewangelie.
Mimo, iż ewangelia św. Jana została spisana jako
ostatnia, pierwszy odnaleziony przez archeologów
fragment Nowego Testamentu, pochodził właśnie z niej.
Miało to miejsce pod koniec pierwszej połowy II wieku,
zaledwie 30-50 lat po jej spisaniu.
Wydarzenia opisane w ewangelii św. Jana rozegrały się w
burzliwych politycznie czasach, kiedy Jerozolima i
tereny z nią sąsiadujące, znajdowały się pod kontrolą
Cesarstwa Rzymskiego. Pod rządami Rzymian, autonomia i
prawa polityczne Żydów były ograniczone, lecz cieszyli
się oni sporą dozą wolności religijnej. Żydzi
przestrzegali pewnych ogólnie uznanych zasad
religijnych, dotyczących m.in. nakazów żywieniowych,
święcenia Szabatu i wiary w jednego Boga. Jednakże
pomiędzy różnymi grupami i frakcjami istniejącymi w
społeczności żydowskiej, panowała niezgoda co do innych
zasad życia. Nie było zgody co do interpretacji Tory,
kalendarza, roli Świątyni i stosunku wobec rzymskiego
zwierzchnictwa. Jezus i jego uczniowie przyczynili się
do nasilenia tych rozbieżności. Podobnie jak faryzeusze,
którzy wierzyli w życie zgodne z nakazami prawa
mojżeszowego, Jezus i jego uczniowie twierdzili, że ich
relacje z Bogiem Izraela są wyjątkowe. Na tym tle
powstała między nimi rywalizacja o zdobycie zwolenników
wśród Żydów.
Należy zauważyć, że Jezus i wszyscy jego wcześni
zwolennicy byli Żydami. Ewangelia podaje, że mimo
utarczek słownych ze starszyzną żydowską, Jezus i jego
uczniowie uważali się za nieodłączną część społeczności
żydowskiej, a nie grupę pozostającą w opozycji do niej.
W tej społeczności istniały rozmaite mniejsze ruchy,
stawiające sobie za cel odnowienie judaizmu od wewnątrz,
w sposób w jaki dokonali tego lata wcześniej hebrajscy
prorocy. Jedną z postaci pragnących religijnej odnowy
judaizmu, był Jan Chrzciciel, który sam siebie nazywał
„głosem wołającego na puszczy”. Jego przesłanie wzywało
Żydów do przygotowania się na nadejście „Baranka Bożego,
który zgładzi grzechy świata”.
W owym czasie niewiele wskazywało na to, że poglądy
Jezusa przetrwają jego śmierć. Lecz niewielka garstka
lojalnych uczniów, po nieudanej próbie wpłynięcia
znacząco na judaizm, zaniosła jego przesłanie światowi
rzymskiemu, odnosząc niesamowity sukces. Za czasów św.
Jana, chrześcijaństwo stało się główną religią grecką,
całkowicie niezależną od swych żydowskich korzeni. Lecz
właśnie z powodu swych korzeni, stało się ono głównym
rywalem judaizmu. Przedstawiciele obu wyznań twierdzili,
że są „narodem Bożym”. Oba wyznania rościły sobie prawa
do tego samego zbioru Pisma Świętego, hebrajskiej
Biblii, nazywanego przez chrześcijan Starym Testamentem.
Ewangelia według Jana to dzieło czasów i miejsca, w
których, pośród politycznej i społecznej zawieruchy,
rodził się nowy Kościół. To również wzruszający wyraz
wiary chrześcijańskiej, który odzwierciedla przekonania
wspólnoty wyznaniowej, która ją stworzyła.
z mat. dystrybutora
opr. EWA
|
