|
Połowa lat
osiemdziesiątych. Dwunastoletni Wojtek (Wacek Adamczyk)
mieszka tylko z ojcem – matka umarła, kiedy chłopak był
mały. Ojciec (Jan Frycz) jest człowiekiem o bardzo
surowych zasadach. Chciałby wychować syna na twardego
mężczyznę, ale nie umie okazać Wojtkowi uczuć i jego
metody wychowawcze przynoszą wręcz odwrotne skutki.
Wojtek jest bity za każde przewinienie. Ojciec używa do
tego celu pejcza; wystarczy drobiazg, by ojciec zaczynał
stosować swe sadystyczne praktyki. Jest przy tym głęboko
przekonany, że jego metody wychowawcze są słuszne. Na
swój sposób kocha syna i stara się o niego dbać
najlepiej, jak umie. Tyle że zamiast budzić w chłopcu
podziw – budzi w nim strach. Wojtek nie może znaleźć
pomocy również w otoczeniu: księdza interesują tylko
świńskie grzeszki, a nauczycielki w szkole – zachowanie
dyscypliny.
Po latach trzydziestoletni Wojciech (Michał Żebrowski)
jest mężczyzną ambitnym i samodzielnym, ale izolującym
się od otoczenia. Życie wypełnia mu chodzenie po
jaskiniach i pisanie tekstów do gazet.
W oczach rówieśników, kolegów z bazy, jest silny,
bezkompromisowy, cyniczny. W głębi duszy to wrażliwiec,
który cały czas ucieka. Żyje sam, bo tak łatwiej i
bezpieczniej. Nie ma miłości, nie ma rodziny, a więc
zagrożenia, że mógłby powielić błędy własnego ojca i
stać się dla swoich dzieci taki sam, jak jego ojciec dla
niego. Czy nowo poznana dziewczyna, Tania (Agnieszka
Grochowska) pomoże mu pokonać przeszłość?
Nagrody:
Złote Lwy na 29. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w
Gdyni:
Najlepszy film
Nagroda publiczności
Najlepsze zdjęcia: Marcin Koszałka
Najlepszy dźwięk: Michał Żarnecki
z mat dystrybutora
opr. MEWA |
