Wilbur chce się zabić

ocena:

Wilbur chce się zabić. Jest rozczarowany życiem i nie widzi żadnych powodów, by je kontynuować. Samobójcze próby podejmował już kilkakrotnie, jednak każda kończyła się fiaskiem. Z kolei jego brat, Harbour, jest nieuleczalnym optymistą, którego jedynym życiowym celem jest troska o szczęście Wilbura. Ci dwaj ekscentrycy mieszkają w Glasgow, gdzie odziedziczyli niszczejącą księgarnię – jedyną pamiątkę po niedawno zmarłym ojcu.
Harbour wierzy, że tym czego potrzebuje jego brat, jest dziewczyna. I faktycznie. Gdy pewnego dnia w drzwiach księgarni staje Alice, życie obu braci na zawsze się zmienia...

Wilbur chce się zabić to słodko-gorzka opowieść o miłości i śmierci, której reżyserką jest Lone Scherfig, autorka Włoskiego dla początkujących. Tym razem podczas pracy nad scenariuszem pomagał jej Anders Thomas Jensen, który znany jest m.in. jako autor Mifune, jednego z najpogodniejszych filmów opatrzonych certyfikatem manifestu Dogma 95. Dwójce scenarzystów udało się w historii o Wilburze połączyć humor z refleksją na temat kruchości życia i złożoności międzyludzkich związków. Jak mówi sama Scherfig: Chciałam, żeby ten film jednocześnie był bardziej melancholijny i bardziej pogodny niż to, co dotychczas robiłam. Nastrój filmu nieustannie balansuje pomiędzy radością i smutkiem, a równowagę pomiędzy tymi stanami pomaga zachować doskonała gra aktorów. Wilbur chce się zabić jest pierwszym anglojęzycznym filmem duńskiej reżyserki. Pokazywany był na ekranach całej Europy, gdzie cieszył się dużym powodzeniem.
 

Subtelny, marzycielski, romantyczny film pełen urzekającego i niewymuszonego humoru. To dzieło z prawdziwym sercem i duszą. Trudno w ostatnich miesiącach wskazać jakikolwiek inny obraz, który byłby równie nowatorski i wspaniale nakręcony, co ten komediodramat. Świetnie sprawdza się jako na przemian tragiczna i pogodna historia z głębokim przesłaniem.
Alan Morrison, „Empire”

Wilbur chce się zabić to wspaniale skomponowana czarna komedia. Film nakręcony został z takim kunsztem, że ta opowieść o kolejnych nieudanych próbach samobójstwa pewnego człowieka nabiera uniwersalności. Wilbur... został wyreżyserowany przez Dunkę – Lone Scherfig (Włoski dla początkujących) - i da się w nim wyczuć zdrową dawkę typowej dla dogmy surowości, pod której powierzchnią tętni ciepło i humor, który na pewno sprawi, że film ten doceni szersza publiczność. Jeśli Wilbur... ma być dowodem na to, że możliwe jest podanie angielskiego humoru na skandynawski sposób, to ja poproszę o dokładkę.
Jay Richardson, „FutureMovies”

Film Lone Scherfig przeciwstawia doświadczenia ludzi, którzy chcą żyć pomimo przeciwności losu działaniom tych, którzy chcą umrzeć pomimo wsparcia, jakie otrzymują od innych. Wilbur obfituje w bystre, spostrzegawcze żarty i wyzbyty jest sentymentalizmu. To samo podejście tyczy się ukazanych w nim związków międzyludzkich. Widz może odprężyć się i po prostu chłonąć film, nikt nie próbuje manipulować jego emocjami.
Jennie Kermode, „Movie Gurus“

Ten komiczny film opowiada historię o życiu, śmierci i miłości, która dzięki subtelnemu, poruszającemu scenariuszowi i wspaniałej grze całej obsady zapada głęboko w pamięć. Niech nie zniechęci was tytuł – jest to jedna z najpiękniejszych afirmacji życia, jakie będziecie mieli szansę zobaczyć w tym roku.
Rich Cline, “Shadows on the Wall”

Wilbur chce się zabić jest gorzko-słodką refleksją na temat miłości i śmierci, która powinna oczarować tych widzów, którym spodobał się Włoski dla początkujących. Dbałość o szczegóły scenografii nadaje niepowtarzalny charakter wszystkim pomieszczeniom i plenerom, a ścieżka dźwiękowa doskonale koresponduje z nastrojem tego filmu sławiącego leczniczą moc miłości.
Allan Hunter, „Screen Daily”